Er was een tijd waarin een akkoord in het amateurvoetbal nog gewoon een akkoord was. Geen dichtgetimmerd profcontract met juristen en clausules, maar simpelweg een afspraak tussen mensen. Een handdruk. Vertrouwen. Het idee dat je elkaar recht in de ogen kon aankijken en wist: dit staat. Die wereld lijkt steeds verder weg.
Deze week het verhaal van een amateurclub die plotseling haar trainer voor volgend seizoen ziet vertrekken naar een andere vereniging, ondanks een getekende overeenkomst, laat pijnlijk zien hoe het amateurvoetbal langzaam verandert in een omgeving waarin afspraken blijkbaar nog maar zolang gelden totdat er ergens anders iets interessanters voorbij komt.
Een trainer die tóch voor een andere club kiest. Een bestuur dat daar niet in persoonlijk overleg, maar via een appbericht van op de hoogte wordt gesteld. Ondertussen een andere vereniging die zonder moeite instapt terwijl ze wisten dat er al afspraken lagen. Dan kun je heel veel woorden gebruiken, maar uiteindelijk voelt het voor een club gewoon als: zoek het uit. En misschien is dat precies waarom dit verhaal zoveel losmaakt.
Want dit gaat allang niet meer alleen over één trainer of één club. Het raakt iets groters. Het gevoel dat normen en fatsoen in het amateurvoetbal steeds verder opschuiven zodra sportief gewin lonkt. Dat afspraken rekbaar zijn geworden. Dat loyaliteit vooral bestaat totdat er ergens anders een betere optie voorbij komt.
Natuurlijk mag iemand ambitie hebben. Natuurlijk mag een trainer nadenken over zijn toekomst. Dat is niet het probleem. Het probleem ontstaat op het moment dat mensen doen alsof de manier waarop iets gebeurt er niet toe doet. Maar die manier doet er juist wél toe, zeker in het amateurvoetbal.
Want dorpsclubs draaien niet op miljoenenbudgetten of betaalde directies. Ze draaien op vrijwilligers, betrokkenheid en vertrouwen. Mensen die avonden opofferen voor hun club. Mensen die bouwen aan een seizoen, plannen maken en ervan uitgaan dat gemaakte afspraken nog enige waarde hebben. Juist daarom komt dit dan zo hard binnen.
De reactie vanuit de getroffen vereniging was stevig, maar eerlijk gezegd ook begrijpelijk. Omdat onder die boosheid vooral teleurstelling zit. Het gevoel dat je als club simpelweg bent gepasseerd. Dat er achter de schermen al van alles speelde terwijl jij dacht dat de afspraken duidelijk waren.
En laten we eerlijk zijn: het amateurvoetbal krijgt steeds meer trekjes van een opportunistische carrousel. Clubs die alvast hengelen terwijl ergens anders nog contracten lopen. Trainers die ondertussen meerdere lijnen openhouden. Iedereen praat met iedereen, maar openheid verdwijnt juist steeds vaker. Tot het uitlekt. Dan volgt er meestal een standaardverklaring over “een mooie kans” of “een sportieve uitdaging”. Alsof dat automatisch verklaart waarom afspraken ineens niet meer hoeven te gelden.
Maar ambitie zonder fatsoen wordt uiteindelijk gewoon opportunisme.
Volgens ingewijden krijgt de getroffen vereniging nu zoveel steun, en stromen de telefoontjes, appjes en berichten binnen van verenigingen en voetballiefhebbers die zich herkennen in het verhaal. Mensen die vinden dat dit soort handelswijzen het amateurvoetbal kapotmaken. Meerdere trainers zouden zich spontaan hebben gemeld om de club volgend seizoen te helpen.
En misschien zegt dát uiteindelijk nog het meest.
Blijkbaar verlangen veel mensen in het amateurvoetbal nog steeds naar iets wat vroeger vanzelfsprekend was: duidelijkheid, eerlijkheid en respect voor gemaakte afspraken. Want zodra een handtekening alleen nog iets waard is totdat er een betere kans voorbij komt, blijft er uiteindelijk weinig over van waar het amateurvoetbal ooit op gebouwd is.
Dan wordt vertrouwen inwisselbaar. En als dat normaal wordt, zijn we verder van huis dan we misschien denken.
Bron: voetbalbrabant